← Terug naar liedjes
Artiest
PLAYArtiest
Artiest
42 nummers op Gitaartabs
Speel mee op gitaar bij The Rolling Stones. 42 gitaartabs in onze bibliotheek — 40 voor beginners, 1 voor amateurs. Daarvan is er 1 ProTab met audio-begeleiding via Soundslice.
Het begin van een legendarische band (1962-1963)
De legendarische frontman Michael Philip (Mick) Jagger kende gitarist Keith Richards al vanaf de kleuterschool. Eind jaren vijftig kwamen ze elkaar opnieuw tegen op een treinperron in Dartford, Kent. De twee raakten bevriend en richtten een band op: Little Boy Blue and the Blue Boys, samen met Dick Taylor en Brian Jones. Na korte tijd verliet Taylor de band en werd jazzdrummer Charlie Watts zijn vervanger. Bassist Bill Wyman maakte de band compleet.
Aanvankelijk traden ze vooral op in clubs, zoals die van Alexis Korner. In 1963 tekenden The Rolling Stones een platencontract bij Decca Records, onder leiding van manager Andrew Oldham. Hun eerste single, Come On, een Chuck Berry-cover, verscheen datzelfde jaar.
De Stones kregen hun eerste echte succes met de single Not Fade Away (1964). Hun debuutalbum, simpelweg The Rolling Stones, volgde snel en bracht hits voort als I Wanna Be Your Man. Meer albums volgden, waaronder 12 X 5 en The Rolling Stones, Now!, met iconische hits als Time is on my Side en Heart of Stone.
In 1965 brak de band definitief wereldwijd door met de megahit (I Can't Get No) Satisfaction, bekend om Keith Richards' legendarische riff. Andere succesvolle albums uit deze periode waren Out of Our Heads, December's Children (and Everybody's) en vooral Aftermath (1966), met hits als Under My Thumb en Lady Jane.
Midden jaren zestig veranderde de sfeer binnen de band. Richards en Jones begonnen zware drugs te gebruiken, wat resulteerde in experimentele albums zoals Their Satanic Majesties Request, geïnspireerd door psychedelische rock. Ondanks minder succes bracht dit album klassiekers als She's a Rainbow en 2000 Light Years From Home voort.
Het album Beggars Banquet (1968) markeerde de terugkeer naar hun roots met grote hits zoals Sympathy for the Devil en No Expectations. Ondertussen ging het bergafwaarts met Brian Jones, die in 1969 werd ontslagen en kort daarna tragisch overleed.
In de jaren 80 namen conflicten toe tussen Mick Jagger en Keith Richards, vooral door Jaggers solo-ambities. Toch scoorden ze nog steeds hits, zoals Start Me Up en Waiting on a Friend van het succesvolle Tattoo You (1981). Na enkele mindere albums en conflicten besloot bassist Bill Wyman in 1989 de band te verlaten. Hij werd vervangen door sessiemuzikant Darryl Jones.
Vanaf de jaren 90 maakten de Stones een indrukwekkende comeback met albums zoals Voodoo Lounge (1994) en Bridges to Babylon (1997), waarop hits stonden als Love Is Strong en Anybody Seen My Baby?. De succesvolle verzamelplaat 40 Licks (2002) leidde tot een gigantische wereldtournee, gevolgd door het album A Bigger Bang (2005), inclusief hun grootste tour ooit.
In 2008 tekende de band een nieuw platencontract bij Universal. De documentaire en live-album Shine A Light van regisseur Martin Scorsese zette hen opnieuw in de schijnwerpers.
The Rolling Stones (1964)
Out of Our Heads (1965)
Aftermath (1966)
Beggars Banquet (1968)
Let It Bleed (1969)
Sticky Fingers (1971)
Exile on Main Street (1972)
Goats Head Soup (1973)
Some Girls (1978)
Tattoo You (1981)
Steel Wheels (1989)
Voodoo Lounge (1994)
Bridges to Babylon (1997)
A Bigger Bang (2005)
Paint It, Black (#1)
Angie (#1)
Brown Sugar (#1)
Sympathy for the Devil (#14)
Start Me Up (#9)
Waiting on a Friend (#5)
The Rolling Stones zijn na meer dan 60 jaar nog altijd actief en gelden wereldwijd als een van de meest invloedrijke rockbands aller tijden.
Andere artiesten op Gitaartabs in dezelfde stijl
